Er is een patroon dat zich vaak pas laat zien als je al een flink stuk op weg bent.
Als je volwassen bent. Zelfstandig. Bewust. Als je het leven hebt aangekeken en je innerlijke reis hebt aanvaard.

Je hebt veel op orde. En tóch is er iets in jou dat blijft streven.
Blijft presteren. Blijft zoeken naar...
Naar waardering. Goedkeuring. Zichtbaarheid.
Naar het gevoel dat het eindelijk genoeg is.

En dat is vaak een echo.
De afdruk van een relatie die fundamenteel was, maar nooit helemaal veilig,
beschikbaar of dragend voelde. De relatie met je vader.
‍
De vaderwond ontstaat niet alleen bij fysieke afwezigheid.
Ook bij een vader die er wel was, maar emotioneel gesloten, kritisch, controlerend of
simpelweg niet in staat om jouw gevoeligheid en essentie werkelijk te ontmoeten.
‍
Het kind dat je ooit was, heeft daar iets van gemaakt.
Een verhaal. Een aanpassing. Een overtuiging.
“Ik moet me bewijzen.”
“Ik moet iets betekenen.”
“Ik moet sterk zijn.”
“Ik moet het alleen doen.”

Wat je ooit beschermde, belemmert je nu.
Je bent volwassen. En je verlangt naar rust.
Niet de rust van niets doen, maar de rust van niet meer hoeven.
Niet meer zoeken naar erkenning buiten jezelf.
Niet meer leven vanuit bewijsdrang, prestatiedruk of oude loyaliteit.
‍
Je verlangt naar vrijheid in je doen én in je zijn.
Naar stevigheid die niet gebouwd is op hardheid, maar op waarheid.
Naar innerlijke autoriteit geworteld in vertrouwen, zelfacceptatie en aanwezigheid.

Maar zolang je onbewust goedkeuring blijft zoeken, bij je vader - of in de representatie daarvan in werk, relaties of succes - blijf je afgesneden van je diepe rust.
En zolang je je kracht inzet om jezelf te bewijzen,
staat er nog een kind aan het roer dat wacht om gezien te worden.
Dat moment komt niet van buitenaf.
De enige die jou werkelijk die erkenning kan geven, ben jij.

Heling van de vaderwond: dat is waar deze Livedag voor staat.

Op deze livedag zoomen we in op deze thema's in verbinding met de vader: